Tijdens het WK voetbal van dit jaar kondigde het Amerikaanse ministerie van Justitie aan dat het meer dan 1000 domeinen in beslag had genomen die illegaal wedstrijden streamden. Op het eerste gezicht leek het een vrij rechttoe rechtaan handhavingsverhaal.
De domeinen werden offline gehaald, de operatie was succesvol en iedereen ging verder.
Maar er zat één vraag verborgen onder de kop die veel interessanter bleek te zijn.
Wat gebeurt er eigenlijk met een domein nadat het in beslag is genomen?
Het is een van die vragen die voor de hand liggen, totdat je er even over nadenkt. Domeinen hebben een vrij bekende levenscyclus. Ze worden geregistreerd, verlengd, overgedragen, gekocht, verkocht, vergeten en uiteindelijk verlopen.
Inbeslagname door de overheid past eigenlijk nergens in die reeks, maar het is een nieuw hoofdstuk geworden in het leven van een domein waar bijna niemand het over heeft.
Hoe meer je aan die draad trekt, hoe vreemder het wordt. Wordt de overheid de eigenaar? Wie houdt de registratie actief als een zaak jaren duurt?
Komen deze domeinen ooit weer op de openbare markt terecht, of verdwijnen ze simpelweg in een systeem dat de meesten van ons nooit te zien krijgen?
De antwoorden zijn lang niet zo eenvoudig als de krantenkoppen doen vermoeden, en hoe dieper je graaft, hoe fascinerender deze vaak over het hoofd geziene hoek van de domeinindustrie wordt.
Het WK voetbal bracht ons op het spoor van domeinen, en dit is waar het ons naartoe leidde.
Tijdens het WK voetbal van dit jaar kondigde het Amerikaanse Ministerie van Justitie aan dat het meer dan 1000 domeinen in beslag had genomen die illegaal wedstrijden streamden, als onderdeel van Operatie Offsides. Net als de meeste mensen las ik de kop, dacht dat het een succesvolle handhavingsactie was en scrolde verder.
Een paar minuten later realiseerde ik me dat ik, ondanks dat ik jarenlang domeinnamen had gekocht, verkocht en verhandeld, absoluut geen idee had wat er met een domein gebeurt nadat het in beslag is genomen. Ik weet hoe domeinen worden geregistreerd, overgedragen, verlengd, verkocht, vergeten en verlopen, maar ik had er op de een of andere manier nooit bij stilgestaan wat er gebeurt als de overheid zich in die levenscyclus mengt.
Die realisatie leidde me tot een zoektocht die het grootste deel van de middag duurde. Ik wilde weten wie er nu eigenlijk eigenaar is van een van deze domeinen nadat het in beslag is genomen, of de overheid de registrant wordt, wie de registratie in stand houdt als een zaak jaren duurt, of deze namen ooit weer op de secundaire markt terechtkomen en, misschien wel het belangrijkste, wat voor soort domeinen er precies in beslag zijn genomen.
Als domeinbelegger stel je jezelf waarschijnlijk dezelfde vragen.
Het eerste wat ik leerde, was dat ik een heel verkeerd beeld had van domeininbeslagname. Wanneer het Amerikaanse Ministerie van Justitie (DOJ) aankondigt dat het een domein in beslag heeft genomen, neemt het niet de website in bezit zoals de meeste mensen zich dat voorstellen.
De rechtbank geeft toestemming voor de controle over de domeinnaam zelf, en de registrar of registry werkt de DNS bij zodat het domein verwijst naar de bekende DOJ-inbeslagnamemelding in plaats van naar de streamingsite.
De onderliggende website bestaat mogelijk nog steeds ergens op een server, maar zonder het domein dat bezoekers ernaartoe leidt, zullen de meeste mensen die nooit vinden. Dat verschil lijkt subtiel, totdat je beseft dat het domein het stukje internetinfrastructuur is dat wordt gecontroleerd, niet per se de inhoud erachter.
Toen ik dat eenmaal begreep, rees de vraag over eigendom. Ik ging ervan uit dat de overheid simpelweg de nieuwe eigenaar werd op het moment dat de inbeslagname werd aangekondigd, maar zo werkt het juridische proces niet echt. Een inbeslagname plaatst het domein onder overheidscontrole op grond van een gerechtelijk bevel, terwijl de zaak loopt.
Als de overheid uiteindelijk in het gelijk wordt gesteld, kan het domein later worden verbeurdverklaard en tot die tijd is het nauwkeuriger om het domein te beschouwen als in bewaring gegeven in plaats van permanent eigendom. Dat onderscheid is belangrijk, omdat inbeslagname en verbeurdverklaring afzonderlijke juridische stappen zijn, ook al worden ze vaak als hetzelfde beschouwd.
Dat antwoord leidde tot een andere vraag die veel moeilijker te beantwoorden bleek. Domeinen verlopen niet zomaar omdat ze als bewijsmateriaal dienen in een federale zaak, dus iemand moet ervoor zorgen dat de registratie actief blijft. Het Ministerie van Justitie publiceert geen documentatie waarin wordt uitgelegd wie in beslag genomen domeinen verlengt of hoe dat proces intern werkt, maar in de praktijk moeten de registraties actief blijven zolang ze onder overheidscontrole staan.
Anders zouden de domeinen simpelweg kunnen verlopen en weer in handen van het publiek komen, waardoor het hele doel van de inbeslagname verloren zou gaan. Ik kon geen gedetailleerde uitleg vinden over de operationele kant van dat proces, wat me eerlijk gezegd verbaasde, want het is precies het soort informatie waar mensen in de domeinindustrie nieuwsgierig naar zijn.
De vraag die mij het meest interesseerde, was of deze domeinen ooit terug zouden komen. We zien overheden in beslag genomen auto’s, boten, onroerend goed en allerlei andere bezittingen veilen, dus ik nam aan dat er een equivalent voor domeinen zou bestaan. Voor zover ik kon nagaan, is dat niet het geval.
Het Ministerie van Justitie bouwt geen portfolio van digitale activa op dat uiteindelijk wordt geliquideerd aan de hoogste bieder.
Het doel is om illegale activiteiten te verstoren, bewijsmateriaal te bewaren en het juridische proces af te ronden. In theory zou een in beslag genomen domein uiteindelijk via de normale vervalcyclus terug kunnen keren als het niet langer wordt gebruikt en de registratie niet wordt onderhouden, maar ik kon geen bewijs vinden van een consistent proces dat voormalige in beslag genomen domeinen terugbrengt naar de openbare markt.
Als het al gebeurt, lijkt het eerder de uitzondering dan de regel te zijn.
Toen was er nog de vraag waarvan ik verwachtte dat ik die binnen dertig seconden zou kunnen beantwoorden, maar dat lukte me nooit: wat waren die 1.000 domeinen?
Het Ministerie van Justitie maakte het aantal bekend, beschreef de operatie en publiceerde afbeeldingen van de inbeslagname kennisgeving, maar het gaf geen volledige lijst van de betrokken domeinen vrij. Dat is begrijpelijk vanuit een onderzoeksperspectief, maar het is frustrerend als je het verhaal benadert als domeinbelegger in plaats van als rechercheur.
Ik wilde weten of de operatie voornamelijk bestond uit .com domeinen of nieuwere TLD’s, of bepaalde registrars steeds weer terugkwamen, hoe oud de registraties waren en of de namen een betekenisvol backlinkprofiel of organisch verkeer hadden voordat ze in beslag werden genomen.
Op basis van de publiekelijk bekende voorbeelden lijken de domeinen precies te zijn wat je zou verwachten van grootschalige piraterijoperaties. Het zijn doorgaans zoekwoord gedreven namen, gebouwd rond live sportevenementen, vaak verspreid over meerdere TLD’s en ontworpen om snel te worden vervangen zodra er een verdwijnt. Dat is een heel andere filosofie dan die van de meeste domeinbeleggers.
Wij besteden onze tijd aan het zoeken naar namen met een lange levensduur, terwijl deze operators lijken te optimaliseren voor snelheid, vindbaarheid en wegwerp baarheid. Van een goede investeringsdomein wordt verwacht dat het in waarde stijgt. Een piraterijdomein wordt vaak gebouwd met de verwachting dat het helemaal niet lang zal bestaan.
Ironisch genoeg raakte ik, hoe meer ik erover leerde, steeds minder geïnteresseerd in het verhaal rond het WK zelf. De inbeslagname trok mijn aandacht, maar het waren de domeinen die me bleven boeien. We praten veel over acquisities, verkopen, prijsbepaling, branding en vervalcycli, maar overheids inbeslagname is een ander hoofdstuk in het leven van een domein dat zelden ter sprake komt, hoewel het al jaren gebeurt.
Wat ik niet had verwacht, was hoe snel het spoor doodloopt. Het Amerikaanse Ministerie van Justitie legt goed uit hoe deze domeinen in beslag worden genomen en waarom ze offline worden gehaald, maar het is veel moeilijker om te achterhalen wat er daarna gebeurt.
Ik kon geen duidelijk antwoord vinden op de vraag wie ze op de lange termijn beheert, hoe verlengingen worden afgehandeld, of ze uiteindelijk verlopen zoals elk ander domein, of dat er ooit domeinen zijn teruggekeerd op de openbare markt.
Misschien staan die antwoorden ergens in gerechtelijke documenten of interne procedures, maar als dat zo is, zijn ze niet makkelijk te vinden.
Vreemd genoeg vind ik het niet erg dat een paar vragen onbeantwoord blijven. Ik begon te lezen over piraterij rond het WK in de verwachting iets te leren over auteurs rechtshandhaving en ontdekte uiteindelijk een hoekje van de domeinindustrie waar ik nog nooit eerder over had nagedacht.
Domeinen hebben een veel vreemder leven dan de meesten van ons beseffen, en dit was een goede herinnering dat niet elk interessant verhaal een duidelijke oplossing heeft.
Available for sale and Regulated Gambling / Sports / Betting / and iGaming :
***** 2ISI.COM – UTD.BET – 24SPORTS.BET – ARG.BET – DI0S.COM – 2ISI.BET – BETCITY.TV – BARCA.BET – RMA.BET *****
