FIFA en voetbal lijken over het algemeen slaapwandelen in chaos te hebben en het WK 2026 heeft recordinkomsten gegenereerd, en meer mensen dan ooit zijn verliefd op het prachtige spel.
Deze successen zijn echter overschaduwd door een constante cyclus van controverses rond de FIFA, haar president, Gianni Infantino, evenals schandalen op clubniveau, zoals de zaak Manchester City.
Emanuel Macedo de Medeiros, die bij de UEFA en de FIFA heeft gewerkt, is van mening dat veel van de uitdagingen waarmee voetbal wordt geconfronteerd, kunnen worden aangepakt door middel van goed bestuur, iets waar hij het gevoel dat de sport om schreeuwt.
Als medeoprichter en Global CEO van de Sport Integrity Global Alliance heeft hij bijna drie decennia gewerkt in voetbal en sportbestuur en is hij een pleitbezorger geworden voor meer transparantie, verantwoording en onafhankelijke controle.
In een recent artikel stelde hij dat sportieve autonomie geen immuniteit tegen verantwoording mag betekenen en dat organisaties zelfstandig moeten aantonen dat ze zichzelf naar behoren besturen.
Terwijl de bestuursorganen, competities, clubs en supporters van het voetbal het gevoel kunnen hebben dat voetbal het kookpunt bereikt, ging hij in om de noodzaak van hervormingen te bespreken, de concentratie van macht in voetbal, financiële integriteit en waarom degenen die zijn toevertrouwd om het spel te leiden, bereid moeten zijn om zich ervoor te verantwoorden.
Je hebt gewerkt in clubs, competities, UEFA en FIFA. Wat trok je oorspronkelijk aan tot sportbestuur?
Ik ben advocaat van beroep en heb altijd van sport gehouden. Ik oefende verschillende sporten en was zelfs een volleybalkampioen, won het derde nationale kampioenschap en bereikte vervolgens de eerste divisie. Ik heb ook voetbal geoefend.
In 1993 werd ik uitgenodigd om juridisch directeur van een club te worden. Ik besloot de uitdaging aan te gaan, want hoewel ik niet een van wat ze de voetbalmannen noemen – weet je, de man die de kleedkamer ademt, zoals ze vroeger zeiden – wist ik dat dit een geweldige industrie was met een enorm groeipotentieel.
Het heeft ook ongeëvenaarde sociale, menselijke en culturele impact. Dus, als we dezelfde normen konden brengen die we al in andere sectoren zagen, dacht ik dat voetbal de manier waarop het wordt beschouwd en het respect dat het verwacht te verdienen van mensen en de verschillende sectoren van onze samenleving en economie zou kunnen verbeteren.
Was er een bepaald moment waarop je je realiseerde dat bestuur en integriteit je levenswerk zouden worden?
Ik heb nooit voorbedacht wat mijn leven zou zijn. Ik hield altijd van de wet, ik hield altijd van sport, ik hield altijd van openbare interventie. Ik kies partij, ik maak keuzes, ik maak opties. Ik ben niet neutraal in die zin, weet je. Ik kan niet zijn, zoals ik al zei, ik ben geen omstander.
Maar ik ken de sector van binnen en van buiten. Ik ken de uitdagingen, ik ken de oplossingen, en ik weet dat als ik de leiders van vandaag overhaal om te doen wat binnen hun bereik ligt, om de wandeling te lopen en om langverwachte hervormingen teweeg te brengen, ik denk dat deze industrie niet alleen de mogelijkheid heeft om zichzelf te verbeteren en de manier waarop het door iedereen wordt beschouwd, maar ook de sociale en economische impact die het kan leveren
In een recent artikel dat je schreef, stel je dat sport niet langer mag worden behandeld als een uitzondering op de normen die elders in de samenleving worden verwacht. Waarom denk je dat voetbal zich zo lang verzet heeft tegen onafhankelijke controle?
Omdat het altijd zo is geweest, weet je. Sport bestaat in zijn huidige vorm sinds de jaren 1850 hier in dit land, in de kapel, om preciezer te zijn. Maar het is altijd beschouwd als een sector die off-limits is.
Het principe van autonomie van sport is de ruggengraat van wat sport is en waar het voor staat. Maar autonomie is geen onbeperkte macht, noch is het onvoorwaardelijke macht.
Organisaties moeten zichzelf besturen met de hoogste normen van integriteit en bestuur, en dat betekent democratie, transparantie, verantwoording en betrokkenheid van belanghebbenden bij het besluitvormingsproces.
Degenen die worden gekozen, worden gekozen om het spel te dienen, niet om te profiteren.
Elke sportmanager is een bewaarder, ze zijn niet de eigenaar van het spel. Ze hebben de waarden van het spel. Ze moeten er alles aan doen om hun organisatie beter te verlaten dan ze dat vonden.
Vind je dat de FIFA de laatste jaren onder zijn huidige leiding te gecentraliseerd is geraakt?
Allereerst ken ik Gianni Infantino al vijfentwintig jaar. Ik ken hem goed. Ten tweede is hij een voetbalbestuurder. Hij werd gekozen. Eerlijk genoeg. Hij heeft een uitdaging, maar hij heeft ook een mandaat.
Tijdens zijn tienjarige mandaat is de FIFA gegroeid – het is gegroeid in omzet, in impact, en op meerdere andere manieren. Dat gezegd hebbende, heeft de FIFA ook de verantwoordelijkheid om het goede voorbeeld te geven.
Er komt een moment dat balans onmisbaar is. De toekomst van sport kan niet worden gedicteerd door onrust, conflicten en spanningen. De toekomst van sport moet worden gebaseerd op consensus, rekening houdend met de belangen van de sport, naast een strategische afstemming en een verantwoordelijkheidsgevoel van degenen die aan het roer staan.

Als je vandaag prioriteit zou kunnen geven aan bestuurshervormingen in het voetbal, wat zouden ze dan zijn?
Ik zou prioriteit geven aan twee hervormingen, twee gebieden. Een daarvan is goed bestuur. Dat is de ruggengraat. Dat is het uitgangspunt. Zonder dat wordt al het andere accessoire.
Goed bestuur betekent organisaties die worden bestuurd en gereguleerd onder de hoogste bestuursnormen, met vrije democratische verkiezingen, met termijn limieten die voor reële, niet termijn limieten zijn die steeds worden verlegd.
We hebben ook scheiding van bevoegdheden nodig met checks and balances tussen degenen die verantwoordelijk zijn voor het uitvoerende gebied en, natuurlijk, de beraadsinstanties en de organen van justitie moeten ook kogelvrij en immuun zijn voor elk vermoeden.
En dan zou ik prioriteit geven aan ook financiële integriteit. Ik zeg dit al vijfentwintig jaar, dat de toekomst van sport en zijn geloofwaardigheid niet kan afhangen van een loutere perceptie. Het moet echt zijn, het moet in echte hervormingen worden volgehouden.
We kunnen niet twijfelen over waar het geld vandaan komt en waar het geld naartoe gaat, en wie er midden in het proces zit.
De zaak Manchester City is een van de belangrijkste bestuursverhalen in het moderne voetbal geworden. Wat vertelt het proces ons over de sterke en zwakke punten van het regelgevingssysteem?
Nou, ik denk dat de vraag die je hebt gesteld meerdere dimensies heeft, waaronder de noodzaak om een eerlijk proces te respecteren.
Erkennen dat er bepaalde grondwettelijke rechten zijn die degenen die onder de loep worden genomen, moeten genieten. Dit is geldig voor elke sector, ieder individu of elk bedrijf. Niemand staat boven de wet en niemand is vrijgesteld van deze garanties. Dit zijn grondwettelijke garanties.
Vanzelfsprekend betekent dit in veel gevallen dat de snelheid waarmee gerechtigheid wordt gediend te traag is, en we hebben deze frustratie gedeeld door degenen die vingerwijzen en degenen die met de vinger zijn gewezen. Maar we moeten vertrouwen in instellingen en in de wet.
Het kost tijd omdat ze dat niet kunnen. En ik denk dat de situatie complex is. Deze materie is zeer ernstig. Het is niet het einde van de weg.
Maar ik wil zeggen dat financiële integriteit niet alleen een mooie soundbite is en het geen slogan is. Het is de ruggengraat van de loyale concurrentie.
Sport geniet populariteit vanwege één factor, de onvoorspelbaarheid van resultaten. En de kans dat de underdog de grote hond moet overtreffen. Dat impliceert gelijke voorwaarden, een gelijk speelveld en dezelfde regels voor iedereen.
Je hebt eerder de financiële regelgeving van de Premier League belicht. Heeft het een voorbeeld gegeven van hoe voetbalbestuur eruit moet zien?
Er kan geen twijfel over bestaan dat de Premier League voorop is gelopen op het gebied van goed bestuur en financiële regelgeving.
Al vele jaren gebruik ik het Premier League-voorbeeld, of de Premier League en de FA en het clearinghuis dat ze hebben samengesteld.
En ik heb de FIFA aangespoord om hetzelfde te doen. Want zonder te weten waar het geld vandaan komt, waar het geld naartoe gaat, en wie de uiteindelijke heilzame eigenaren zijn, zal het zaad van twijfel er altijd zijn. En dat is corrosief voor de geloofwaardigheid van sport.
De FIFA heeft besloten om een clearing house alleen te doen voor training compensatie, dat is een druppel in de oceaan, onbeduidend op de grote schaal van de dingen.
Dus als we naar de Premier League kijken en we analyseren de financiële structuur en de regelgeving ervan, is het belangrijk om te erkennen dat, zoals het financiële bestuur betreft, de Premier League bovenaan staat. Het staat bovenaan.
Kan het verbeterd worden? Ja. En daarom zijn recente amendementen opgenomen, zodat u altijd een stap voor kunt zijn op de curve.
Denk je dat voetbal een moment nadert waarop onafhankelijke externe controle onvermijdelijk wordt?
Ik denk dat dat de echte vraag is. Dat is de echte vraag die regeringen moeten stellen omdat regeringen de bewaarders van algemeen belang zijn en het hun plicht is om te promoten en ervoor te zorgen dat de wet wordt gerespecteerd ten behoeve van iedereen.
Onafhankelijk onderzoek is geen straf. Onafhankelijk onderzoek is een hulpmiddel en het is een middel dat hen helpt om aan te tonen dat ze geschikt zijn voor het doel, dat ze de wandeling lopen, dat ze betrouwbaar kunnen zijn, dat ze kunnen worden vertrouwd.
Waarom zou een sportorganisatie bang zijn voor onafhankelijk onderzoek? Onafhankelijk onderzoek is precies de kans die ze hebben om aan de hele gemeenschap te laten zien dat ze zichzelf regeren en opereren volgens de hoogste integriteitsnormen.
En wat ik vind is de stilte, die een andere moeilijk te begrijpen opmerking was die ik maakte.
De stilte van degenen die miljarden investeren. Wanneer een merk een sponsorovereenkomst tekent, is het niet alleen om zichzelf te promoten. En het is niet alleen om geld in te steken, een financiële investering. Het is een reputatie investering.
Er is iets dat me ’s nachts wakker houdt. En dat is de angst voor reputatieschade omdat we geen middelen hebben om het bewijs aan te tonen om aan te tonen dat die organisatie, de mooie garanties, ze geschikt zijn voor het doel.
Zou voetbal succesvoller zijn als het deze bestuursnormen zou aannemen?
Absoluut, omdat door deze normen aan te nemen en door ons onafhankelijke rating- en verificatiesysteem te gaan, door onafhankelijk onderzoek, het niet langer een kwestie van mening is. Het is niet langer wishful thinking. Het is een feit.
Waarom zouden sportorganisaties en hun leiderschap niet dezelfde uitstekende reis doormaken die sport heeft gedaan om deze ongekende crisis te overwinnen? Met meer succes komen meer verantwoordelijkheden. En dat is de prijs, dat is de sine qua non voorwaarden die vallen op degenen die het voorrecht hebben maar ook de verantwoordelijkheid om te leiden.
